SZKOŁA  PODSTAWOWA  nr 8

im. Jana Pawła II  w Chojnicach

KLASY TERAPEUTYCZNE

MAMY JUŻ DOŚWIADCZENIE!

Klasy terapeutyczne zostały utworzone w naszej szkole

w roku szkolnym 2012/2013

W roku szkolnym 2017/2018 uczą się w trzech klasach terapeutycznych  uczniowie gimnazjum.

Dlaczego warto uczyć się w klasie terapeutycznej?

  1. Mała liczba uczniów w klasie – od 13 do 15 uczniów.
  2. Realizowanie treści zapisanych w opiniach poradni psychologiczno-pedagogicznych. Indywidualizacja procesu nauczania i wychowania.
  3. Wobec uczniów stosuje się inne kryteria oceny oraz inne metody (dostosowanie do uczniów z dysleksją rozwojową). Nie świadczy to jednak o niższym poziomie nauczania w klasach terapeutycznych.
  4. W pracach z języka polskiego nie ocenia się ortografii i interpunkcji. Uczniom przygotowuje się fragmenty gotowych notatek do wklejania (zgodnie z zaleceniami poradni psychologiczno-pedagogicznej).
  5. Uczniowie poprawiają błędy ortograficzne, interpunkcyjne oraz językowe popełnione w pracach pisemnych z języka polskiego.
  6. Pierwsza ocena z każdego przedmiotu jest pozytywna.
  7. Udział w Programie Edukacyjno-Terapeutycznym ORTOGRAFFITI (w czasie zajęć terapii pedagogicznej, praca w domu i po lekcjach z nauczycielem języka polskiego, zadania uczeń wykonuje na oceny, nie niższe niż 4 lub 5, są one wpisywane do ocen z języka polskiego). Udział w programie nie jest obowiązkowy.
  8. Wykształcona kadra. Nauczyciele uczący w klasach terapeutycznych ukończyli studia podyplomowe oraz kursy kwalifikacyjne z zakresu Diagnozy i terapia pedagogicznej.

Czego obawiają się uczniowie oraz rodzice?

  1. Realizowanie podstawy programowej z każdego przedmiotu (takiej samej jak w klasach ogólnodostępnych i integracyjnych). Poziom nauczania w klasach terapeutycznych nie jest niższy. Są w klasach terapeutycznych uczniowie wyróżniający się w zachowaniu i nauce.
  2. Uczniowie klas terapeutycznych nie są w żaden sposób napiętnowani przez uczniów z klas ogólnodostępnych. Od wielu lat w naszej szkole są klasy integracyjne. Uczniowie są już przygotowani do tolerancji oraz przyzwyczajeni do różnego rodzaju dysfunkcji i niepełnosprawności.
  3. Wszystkie formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej są realizowane za zgodą rodziców (terapia pedagogiczna, Program Edukacyjno-‑Terapeutyczny ORTOGRAFFITI).

Pracując z uczniami z dysleksją rozwojową, nauczyciele realizują następujące zasady i cele pracy terapeutycznej:

  1. Uczenie właściwej organizacji pracy.
  2. Indywidualizacja pracy z uczniem.
  3. Stopniowe przechodzenie od zadań łatwiejszych do trudniejszych.
  4. Dostosowanie ćwiczeń do wydolności ucznia.
  5. Mobilizowanie ucznia poprzez stosowanie różnorodnych ćwiczeń.
  6. Utrwalanie prawidłowych umiejętności.
  7. Tworzenie atmosfery akceptacji i serdeczności.
  8. Budzenie wiary we własne możliwości.
  9. Zachęcanie do wysiłku intelektualnego.
  10. Motywowanie do zainteresowania wynikami własnej pracy.
  11. Budowanie wzmocnień pozytywnych – podnoszenie samooceny ucznia.
  12. Ocenianie nie tylko efektu, ale także wkładu pracy.
  13. Rozwijanie zainteresowań.
  14. Kształtowanie umiejętności pracy w grupie.
  15. Motywowanie do podejmowania zadań o różnych stopniach trudności.
  16. 16. Stwarzanie warunków umożliwiających uczniowi poczucie odniesienia sukcesu podczas lekcji, zajęć pozalekcyjnych i w kontaktach z rówieśnikami.
  17. Minimalizowanie napięć emocjonalnych i wzmacnianie koncentracji uwagi.
  18. Wdrażanie do zachowań asertywnych.
  19. Doskonalenie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych.
  20. Uczenie poprawnej komunikacji interpersonalnej.
  21. Usprawnianie funkcji percepcyjno‑motorycznych, analizatora wzrokowego, analizatora słuchowego, motoryki małej i dużej oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej.
  22. Wypracowanie nawyku poprawnego pisania – poprawność ortograficzna i graficzna pisma.
  23. Doskonalenie czytania głośnego i czytania cichego ze zrozumieniem.
  24. Wdrażanie do autokorekty.
  25. Wdrażanie do samodzielnej pracy.
  26. Zachęcanie do systematycznego udziału w zajęciach dodatkowych prowadzonych w szkole.
  27. 27. Współpraca ze środowiskiem domowym i szkolnym.

W pracy z uczniem ze specyficznymi trudnościami w nauce o charakterze dysleksji rozwojowej nauczyciele stosują indywidualizację pracy.

Ogólne powinności nauczycieli:

  1. Starać się zrozumieć trudności ucznia w nauce.
  2. Oceniać: wiadomości ucznia głównie na podstawie wypowiedzi ustnych; nie tylko efekty pracy, ale także wysiłek włożony w wykonanie zadania.
  3. Nie ponaglać w trakcie czytania czy pisania – uczeń potrzebuje więcej czasu na analizę i syntezę tekstu czytanego oraz pisanego (szczególnie na testach i sprawdzianach).
  4. Ograniczyć ilość tekstu zadawanego do nauki lub wybrać taki, aby był dostosowany do aktualnych umiejętności ucznia.
  5. Wyrabiać nawyk pracy ze słownikiem ortograficznym, zezwolić na pisanie ołówkiem, aby łatwiej było poprawiać błędy.
  6. Otoczyć opieką uczniów leworęcznych (zadbać, aby dziecko miało swobodę ruchów oraz odpowiednio ułożony zeszyt i rękę przy pisaniu).
  7. Estetykę pisma i poprawność ortograficzną oceniać zawsze w formie opisowej.
  8. Stawiać jasno sformułowane pytania, upewniać się, czy uczeń zrozumiał odczytane złożone polecenia lub zadania tekstowe.
  9. Odpytywać z miejsca – gwałtowne wywołanie do tablicy zwiększa napięcie emocjonalne i utrudnia myślenie.
  10. Wydłużyć limit czasu na opanowanie zadanego materiału (lub zadawać go małymi partiami).
  11. Zezwolić na pisanie zadań domowych na komputerze.
  12. Uwzględniać trudności ucznia w nauce języków obcych – w mówieniu, czytaniu i pisaniu.

Opracowanie: Elżbieta Jażdżewska

(przewodnicząca Zespołu ds. terapii pedagogicznej)

> 22 Styczeń 2018    |    Imieniny: Anastazy, Wincenty, Wiktor